Γραφιστικός παροξυσμός με φόντο την Ακρόπολη: Τα εξώφυλλα της ελληνικής οικονομικής κρίσης χρέους

Η ελληνική οικονομική κρίση χρέους σε 14 εξώφυλλα του περιοδικού The Economist

Μια αρνητική αναφορά… αρκεί να φέρει την καταστροφή. Ένα μικρό δημοσίευμα σε μια μεγάλη εφημερίδα του Ξένου Τύπου αρκεί για να μεταδώσει ραγδαία τον ιό της έχθρας και της μισαλλοδοξίας προς την Ελλάδα, αλλά και μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. και – φυσικά – στα τέσσερα σημεία του πλανήτη.

Στην περίπτωση της Ελλάδας ταιριάζει όπως φαίνεται, «γάντι» η ποιητική εκδοχή της θεωρίας του χάους του μετεωρολόγου Εντουαρντ Λόρεντζ στη δεκαετία του 1960, σύμφωνα με την οποία «αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα».

Η οικονομική κρίση της Ελλάδας έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας στην χώρα μας και τα ΜΜΕ της Ευρώπης ανακάλυψαν ένα νέο θέμα απασχόλησης. Η διατήρηση της αβεβαιότητας για το τι μέλλει γενέσθαι για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν κλόνισε μόνο τα νεύρα και τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας. Κλόνισε σημαντικά – και αυτό είναι από πολλές πλευρές σημαντικότερο (ακόμη και για την Ελλάδα), τα θεμέλια και την αξιοπιστία του ευρώ και της ευρωζώνης και των μηχανισμών μέσα από τους οποίους αυτά λειτουργούν.

Τα εξώφυλλα της κρίσης είναι λίγο πολύ γνωστά, μιας και αναμεταδίδονταν διαρκώς από τα εγχώρια μέσα, δίνοντάς μας μια ειρωνική, σοβαρή ή και επιθετική – πολλές φορές – ματιά που έχουν τα ξένα μέσα για την κατάσταση στη χώρα μας. Ακόμη και μετά το πέρας των ελληνικών εκλογών και την αλλαγή κυβέρνησης που (υποτίθεται ότι) προκάλεσε τη φοβία των Ευρωπαίων μήπως καταστραφεί η Ελλάδα, άρα και η Ευρωπαϊκή Ένωση, τα εξώφυλλα συνέχιζαν να δίνουν και να παίρνουν.

Ρίξαμε, λοιπόν, μια ματιά και μαζέψαμε τα «διαμαντάκια» της εποχής. Εξώφυλλα που αφορούν στην Ελλάδα και την οικονομική κρίση χρέους ανάμεσα στα έτη 2010 – 2015, όπως δημοσιεύθηκαν στον βρετανικό The Economist.

Όχι μόνον αρνητικά σχόλια, πολιτισμικές προκαταλήψεις και τα αντίστοιχα στερεότυπα αφθονούν (χωρίς αυτό να αποκλείει και αντίθετες πολύ θετικές απόψεις), αλλά και η διατύπωσή τους έχει να κάνει με συγκεκαλυμμένους – πλην διαφανείς – πολιτικούς στόχους. Αξίζει, ωστόσο, να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στην ανισότητα της σχέσης ανάμεσα στον ξένο και ελληνικό Τύπο και ειδικότερα στον τρόπο που τα ελληνικά μέσα προσέλαβαν την εικόνα της χώρας μας στα ξένα ΜΜΕ κατά την περίοδο της κρίσης. Δεν είχαμε να κάνουμε απλώς με μια σχέση πρόσληψης – επιλογής, αλλά με μια πολύ πιο σύνθετη και άνιση σχέση, όπου αρκετές φορές ο ελληνικός Τύπος – την ίδια ώρα που διαμαρτυρόταν για την στερεοτυπική παρουσίαση της Ελλάδας στα ξένα μέσα – κατέφευγε σε αυτά για να αντλήσει επιχειρήματα και κύρος.