Ένα αντάρτικο που ξεκίνησε το 1968 και κρατάει ως τις μέρες μας.
Οι Φιλιππινέζοι πολεμιστές του NPA (New Peoples Army) αποτελούν την στρατιωτική πτέρυγα του Κομμουνιστικού κόμματος των Φιλιππίνων. Διεξάγουν ανταρτοπόλεμο εναντίων των κυβερνήσεων της χώρας από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, και θεωρούνται τρομοκρατική οργάνωση από πολλά δυτικά κράτη. Αν και το κομμουνιστικό κόμμα υπήρχε στη χώρα από το 1930, επανιδρύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του 1968, ημέρα των 75ων γενεθλίων του Μάο Τσε Τουνγκ.
Αντλώντας δύναμη από το θυμό των Φιλιππινέζων κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φερδινάντο Μάρκος, έφτασαν κάποια στιγμή να απαριθμούν ως και 25000 μαχητές. Έπειτα όμως από την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, και την κατάρρευση της δικτατορίας του Μάρκος στα μέσα της δεκαετίας του 80, έχασαν σε δύναμη με αποτέλεσμα σήμερα να μην ξεπερνούν τις 4000. Μετά από 50 χρόνια αντάρτικου το οποίο έχει κοστίσει 35000 θανάτους και έχει βυθίσει μεγάλες περιοχές της Φιλιππινέζικης επαρχίας σε φτώχεια και εξαθλίωση, αντάρτες και κυβέρνηση προσπαθούν από το 2011 να βρουν μια φόρμουλα κατάπαυσης πυρός, η οποία συχνά παραβιάζεται κι από τις δύο πλευρές.
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στις 30 Ιουλίου και δείχνουν μια ομάδα ανταρτών στα βουνά της Σιέρα Μάντρε στην επαρχία της Λουζόν.
Ο ένοπλος αγώνας, που άρχισε το 1969, βασίστηκε στην εμπειρία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος και βρήκε εύφορο έδαφος στις Φιλιππίνες, χώρα με κραυγαλέες αντιθέσεις ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Ενισχύθηκε επί των ημερών της δικτατορίας του Φέρντιναντ Μάρκος (1972-1986), όταν η νομοθετική εξουσία ήταν απλά σφραγίδα, ο Τύπος φιμωμένος και χιλιάδες αντιπολιτευόμενοι βασανίζονταν και σκοτώνονταν.
Στο ζενίθ του, τα χρόνια του 1980, το αντάρτικο μετρούσε περίπου 26.000 μαχητές, όμως σύμφωνα με τις ένοπλες δυνάμεις η ισχύς του έχει συρρικνωθεί σε μόλις μερικές χιλιάδες σήμερα. Από το 1986, η μια κυβέρνηση μετά την άλλη στις Φιλιππίνες διεξήγαγε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους μαοϊστές αντάρτες, μέσω του πολιτικού τους βραχίονα στην Ολλανδία, του Εθνικού Δημοκρατικού Μετώπου.
Με το αντάρτικο αποδυναμωμένο, ηγέτες του κόμματος επιδίωξαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συμμαχίας με τον πρώην πρόεδρο Ροντρίγκο Ντουτέρτε. Οργανώθηκαν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με την ελπίδα να τερματιστεί ο πόλεμος, όμως ο κ. Ντουτέρτε τις τερμάτισε το 2017 και χαρακτήρισε την παράταξη «τρομοκρατική οργάνωση», κατηγορώντας τη πως σκότωσε αστυνομικούς και στρατιωτικούς ενώ διεξάγονταν διαπραγματεύσεις.
Για αιώνες, ο λαός των Φιλιππίνων έχει αντιμετωπίσει την καταπίεση και την εκμετάλλευση από τις ξένες δυνάμεις. Έχει περάσει από τρεις αποικιοκρατίες, αρχικά από την Ισπανία, ύστερα από την Αμερική και κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο από την Ιαπωνία. Με την κήρυξη της εθνικής ανεξαρτησίας των Φιλιππίνων το 1946, οι Φιλιππίνες δεν πλησίασαν ποτέ την πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία, καθώς η χώρα ξανά έγινε νεο-αποικία των ΗΠΑ και τις μετέτρεψαν από τότε μέχρι τώρα σε στρατιωτική βάση, ώστε να εξυπηρετoύνται τα στρατηγικά συμφέροντά τους στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Αυτό συνέβη ,καθώς η θέση των Φιλιππίνων την καθιστά σημαντική χώρα για την στρατηγική περικύκλωσης της Κίνας από πλευράς ΗΠΑ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι υποκινούμενες κυβερνήσεις, οι αμέτρητες στρατιωτικές βάσεις, οι δαπανηρές κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, η αναβάθμιση των αστυνομικών δυνάμεων με τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ, συμφωνίες εξορύξεων για τα οικονομικά συμφέροντα ξένων εταιρειών και το εγκαθιδρυμένο φιλοδυτικό σχολικό σύστημα.
Υπό την αποικιοκρατία της Αμερικής, οι Φιλιππίνες παραμένουν μια από τις φτωχότερες χώρες. Η οικονομία τους έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τον έλεγχο και τις επιταγές του αποικιοκρατικού εμπορικού προτύπου των ΗΠΑ και αποτελούν πηγή φτηνού εργατικού δυναμικού, πρώτων υλών και πλούσιες σε φυσικούς πόρους προς εκμετάλλευση. Οι χρηματοδοτήσεις που οι ΗΠΑ παρουσιάζουν ως ανθρωπιστική βοήθεια προς τις Φιλιππίνες δεν είναι παρά μόνο για στρατιωτικές δαπάνες που θα ενισχύσουν την καταστολή ενάντια στην φιλιππινέζικη αντίσταση, καθώς και θα εντείνουν τις πολεμικές εντάσεις με μια κλιμάκωση στη περιοχή του Ινδο – Ειρηνικού.
Στον αντεπαναστατικό πόλεμο που διεξάγει η Κυβέρνηση των Φιλιππινών με την καθοδήγηση και την χρηματοδότηση των ΗΠΑ στα πλαίσια της καταπολέμησης των εξεγέρσεων, χρησιμοποιούνται αναβαθμισμένα όπλα που στοχεύουν αγροτικές κοινότητες και αμάχους μέσω εκτεταμένων βομβαρδιστικών εκστρατειών σε εθνικό επίπεδο. Η Κυβέρνηση βάζει σε κίνδυνο τις τοπικές κοινότητες των επαρχιών, βομβαρδίζοντας αμάχους και καταστρέφοντας τα μέσα επιβίωσής τους, ενώ ήδη έχουν υποφέρει αρκετά από τη ξηρασία του καιρικού φαινόμενου El Nino.
Με την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ η καταστολή αναβαθμίζεται ενάντια στην φιλιππινέζικη αντίσταση. Το επαναστατικό κίνημα των Φιλιππίνων παραμένει τόσα χρόνια πραγματική πρόκληση για τις ΗΠΑ στις Φιλιππίνες, μέσω ενός ισχυρού και παρατεταμένου ένοπλου αγώνα. Μέσα σε συνθήκες απόλυτης καταστολής με απαγωγές, βασανισμούς, βομβαρδισμούς, άπειρες εκτελέσεις, εκτοπισμούς, λογοκρισία και απειλές συγγενικών προσώπων, το επαναστατικό κίνημα των NDFP (Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο των Φιλιππίνων), του CPP (Κομμουνιστικό Κόμμα Φιλιππίνων) και του NPA (Νέος Λαϊκός Στρατός) έχει κατορθώσει να ριζοσπαστικοποίησει και να πλαισιωθεί από τις ιθαγενείς φυλές, την LGBTQ+ κοινότητα της χώρας, χριστιανούς, αγρότες, τη διασπορά των Φιλιππινών και ευρύτερα τον φιλιππινέζικο λαό, όλα αυτά προς μια σοσιαλιστική κατεύθυνση ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και την αποικιοκρατία.
