ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ, ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ “ΣΕΙΣΜΟ” ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΞΕΡΑΜΕ
Μόλις εννιά μεγάλου μήκους ταινίες μέσα σε (σχεδόν) 30 χρόνια, αλλά τέτοια συνέπεια στο ύφος και εμμονή στις καλλιτεχνικές επιρροές, που δημιούργησε αβίαστα ένα βίαιο, αιματηρό, σατιρικό και γνήσια απολαυστικό σινεφίλ σύμπαν
Κουέντιν Ταραντίνο, ο πρώην υπάλληλος βιντεοκλάμπ που περνούσε τον χρόνο του καταναλώνοντας σινεμά πιο γρήγορα κι από τη σκιά του, για να εξελιχθεί αρχικά σε έναν μεταπράτη κινηματογραφικών στιγμιοτύπων που κατέκτησε το Χόλιγουντ και μια περίοπτη θέση στην καρδιά των σινεφίλ, και τελικά σε brand name – ολοένα και πιο σπάνιο για σκηνοθέτες – που εισήγαγε έναν νέο όρο στο κινηματογραφικό λεξικό, τον «ταραντινισμό».
Το σινεμά του γέννησε άπειρους κλώνους. Καρέ και αφίσες από τις ταινίες του κόσμησαν μυριάδες μπαρ και δωμάτια ανά την υφήλιο. Τα soundtracks που έστησε με τραγούδια που θα έβρισκες στο σκονισμένο juke box κάποιου dinner στη μέση του πουθενά και μουσικά θέματα από ταινίες με κακό ντουμπλάζ, στοίχειωσαν τις playlists των μουσικόφιλων.
Στο πρόσωπό του μια σχετικά νέα τέχνη, που μόλις άρχιζε να αναφέρεται στον εαυτό της και περνούσε από τον μοντερνισμό στον μεταμοντερνισμό, ανακάλυψε το poster boy της. Και κάποια είδη σινεμά, που μέχρι πρότινος γνώριζαν τη χλεύη, βρήκαν τον ιεροκήρυκά τους, τον άνθρωπο που θα τα σύστηνε ευλαβικά και θα κοινωνούσε τις αρετές τους σε χιλιάδες νέους πιστούς.
Το 2018 το λεξικό της Οξφόρδης πρόσθεσε ένα νέο λήμμα: «Ταραντινικό (στιλ), χαρακτηρίζεται από γραφική και στιλιζαρισμένη βία, μη γραμμική αφήγηση, σατιρικά θέματα και κοφτερούς διαλόγους».
Ο 56χρονος δημιουργός από το Τενεσί, ο οποίος έγινε διάσημος διακηρύσσοντας όσο πιο παθιασμένα μπορούσε την αγάπη του για τα κόμικς, τα b-movies και τα εφήμερα ποπ χιτάκια, είναι πλέον επίσημο κομμάτι της ακαδημαϊκής γνώσης. Όχι, όμως, μόνο για το 1,5 δισ. δολάρια που έχουν αποφέρει στα παγκόσμια ταμεία οι ταινίες του, τα δύο Όσκαρ και τον Χρυσό Φοίνικά του. Αλλά κυρίως, γιατί το μοναδικό κινηματογραφικό ύφος του έχει επηρεάσει όσο τίποτε άλλο το σύγχρονο σινεμά και οι εικόνες του έχουν αποτυπώσει τη σύγχρονη Αμερική με τον πιο διεισδυτικό, περίτεχνο και συναρπαστικό τρόπο.
Ο σκηνοθέτης των ταινιών “Pulp Fiction” και “Reservoir Dogs”, έχει πει πως θέλει να θεωρείται “ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφιστές που έζησαν ποτέ” όταν αποσυρθεί. Εμείς πάντως, τον έχουμε στην λίστα μας.
Μια φορά κι έναν καιρό
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο έφηβος Κουέντιν Ταραντίνο έβλεπε τρεις και τέσσερις ταινίες καθημερινά, ενώ στα 15 του είχε ήδη γράψει το πρώτο του σενάριο. Προτού συμπληρώσει τα 16 δε, είχε συμμετάσχει σε θεατρικά ανεβάσματα ως ηθοποιός, είχε δουλέψει ως ταξιθέτης σε πορνοσινεμά και είχε συλληφθεί για κλοπή βιβλίου από τα Kmart. Μέχρι το 1986 και την πρώτη του χολιγουντιανή εμπειρία ως βοηθού παραγωγής, στη βιντεοταινία γυμναστικής του Ντολφ Λούντγκρεν «Maximum Potential», ο Κουέντιν βιοποριζόταν με κάθε τρόπο, όπως δουλεύοντας επί μία πενταετία στο διάσημο βιντεοκλάμπ Video Archives στο Μανχάταν Μπιτς του Λος Άντζελες. Οι πελάτες ακόμη θυμούνται τον ψηλό και άχαρο νεαρό που «ήξερε τα πάντα και μπορούσε να σου προτείνει τις πιο παράξενες και cool ταινίες».
Ο Ταραντίνο έμαθε σινεμά την εποχή της βιντεοκασέτας και του τέλους των μεγάλων μυθολογιών του κλασικού αμερικανικού κινηματογράφου. Τα ταραγμένα ’60s, ο πόλεμος του Βιετνάμ, το Γουότεργκεϊτ και οι ευρωπαϊκές πρωτοπορίες οδήγησαν το Χόλιγουντ σε μια κρίσιμη καμπή τη δεκαετία του ’70. Οι θετικοί, bigger than life ήρωες είχαν προ πολλού αντικατασταθεί από ευάλωτους χαρακτήρες, συχνά ηθικά διφορούμενους και ψυχολογικά ασταθείς, ενώ τόσο η αστική καθημερινότητα (τα κοινωνικά, ερωτικά ή άλλου είδους δράματα) όσο και η Ιστορία (το γουέστερν, η πολεμική περιπέτεια) δεν μπορούσαν να παράγουν πλέον θετικές μυθοπλασίες.
Αντιμέτωπη μέσα κι έξω από τη σκοτεινή αίθουσα με το συλλογικό τραύμα, η Αμερική βρίσκει γρήγορα ανακουφιστική διέξοδο στη θεοποίηση της φιλελεύθερης αγοράς και το Χόλιγουντ στον… ίδιο του τον εαυτό. Το σινεμά και κατ’ επέκτασιν η ποπ κουλτούρα είναι η καινούργια μυθολογία που επαναφέρει τη θετική μυθοπλασία στο προσκήνιο, με εκείνα τα μοντέρνα παραμύθια που, μέσα από τη μεγάλη οθόνη, μπορούν ακόμη να εντυπωσιάζουν, να συγκινούν και να παθιάζουν. Τα ’80s μας καλωσορίζουν πανηγυρικά στην εποχή της σινεφιλίας, των σίκουελ, των ριμέικ, των reboots και των movie franchises. Για τον θεατή η πραγματικότητα μετατρέπεται πια σε μια ταινία η οποία εξελίσσεται θεαματικότερα από την καθημερινότητά του και ο Ταραντίνο βρίσκεται εκεί για να τη σκηνοθετήσει.
Έπαιξε με τα είδη, ανέδειξε υποτιμημένους ηθοποιούς, εισήγαγε τον «ταραντινισμό» στο κινηματογραφικό λεξικό, απέκτησε σκληροπυρηνικούς φαν και ορκισμένους εχθρούς.
Ο Κουέντιν αντρώνεται στα χρόνια όπου κάθε τηλεοπτική συσκευή έχει και το δικό της video player, με την κινηματογραφοφιλία και τη μαγεία της αίθουσας να παύουν από εδώ και στο εξής να είναι όροι ταυτόσημοι. Στα ’80s οι νέοι ταινιοφάγοι δεν είναι απαραίτητο να σταθούν στην ουρά για να κόψουν εισιτήριο, ενώ μπορούν να δουν στο σαλόνι του σπιτιού τους ό,τι ταινία θέλουν, όποτε θέλουν και με ό,τι τρόπο θέλουν (κομματιαστά, ξανά και ξανά, σε γρήγορη ταχύτητα, επιλέγοντας σκηνές…).
Από τη μία, λοιπόν, σπάνια φιλμ ανακαλύπτονται και άγνωστοι δημιουργοί αποκτούν κοινό και από την άλλη η απενοχοποιημένη απόλαυση νομιμοποιείται, καθώς οι αγαπημένες βιντεοκασέτες «λιώνουν» από τις επαναληπτικές προβολές και η θέαση μιας ταινίας από (συλλογική) μυσταγωγική εμπειρία μετατρέπεται σε (μοναχικό) διασκεδαστικό παιχνίδι.
Καταναλώνοντας εικόνες με γρήγορο, αποσπασματικό και αδηφάγο τρόπο, ο Ταραντίνο νιώθει υπέροχα καθώς βλέπει για εικοστή φορά από τον καναπέ του την «Περιφρόνηση» του Γκοντάρ αμέσως μετά το «Ο Ατσίδας και το Λαγωνικό», με τον Μπαρτ Ρέινολντς, και στο καπάκι ένα επεισόδιο του «Star Trek». Έτσι, αρχίζοντας να γράφει το πρώτο του «σοβαρό» σενάριο, σκηνές από exploitation περιπέτειες του ’70 ενσωματώνονται στην πλοκή μιας γκανγκστερικής κωμωδίας με νεο-νουάρ ατάκες. Πρόκειται για το «My Best Friend’s Birthday», το οποίο άρχισε να γυρίζει το 1987, αλλά δεν το ολοκλήρωσε ποτέ, αποτέλεσε όμως τη βάση για το σενάριο του «Ιλιγγιώδους Έρωτα» («True Romance»).
Η πρώτη εκδοχή μάλιστα που παρέδωσε στον συνεργάτη του Ρότζερ Έιβαρι ήταν 500 σελίδες (!), μια «πλήρης βίβλος της ποπ κουλτούρας», σύμφωνα με τα λόγια του τελευταίου. Αποφασισμένος να γράψει τη δική του σινε-ιστορία, ο 25χρονος Κουέντιν έβλεπε κι έγραφε σαν μανιακός, προετοιμάζοντας μια εναλλακτική heist movie που θα σκηνοθετούσε ο ίδιος. Η αρχική σκηνή της περιλάμβανε το ρεαλιστικό κόψιμο ενός αφτιού με σουγιά, αλλά η super low budget παραγωγή δεν διέθετε τα απαιτούμενα χρήματα για τα σωστά εφέ.
Ο υπεύθυνός τους, Ρόμπερτ Κέρτζμαν, πρότεινε τότε στον νεαρό δημιουργό να του κάνει τη δουλειά δωρεάν, με αντάλλαγμα ένα… σενάριο. Ο Ταραντίνο παρέδωσε σε χρόνο-ρεκόρ το «Από το Σούρουπο ως την Αυγή» κι έβαλε μπρος το δικό του «Reservoir Dogs», συμπληρώνοντας τον προϋπολογισμό με κάθε δυνατό τρόπο. Ο σκηνοθέτης Μόντε Χέλμαν βοήθησε να βρεθεί ο βασικός χρηματοδότης (Ρίτσαρντ Γκλάντστεϊν), ενώ οικονομική βοήθεια προσέφερε και ο Χάρβεϊ Καϊτέλ, ο οποίος δέχτηκε να πρωταγωνιστήσει. Τιμ Ροθ, Μάικλ Μάντσεν, Στιβ Μπουσέμι και Κρις Πεν συμπλήρωσαν το πρωτοκλασάτο καστ ενός αστυνομικού θρίλερ, γυρισμένου σχεδόν εξολοκλήρου σε μια αποθήκη, γύρω από μια ληστεία διαμαντιών που δεν βλέπουμε ποτέ.
«Reservoir Dogs»
Γεμάτο ανατροπές των κλισέ, γραφική βία που εναλλασσόταν με μακράς διάρκειας διαλογικές σκηνές, μαύρο χιούμορ, αφηγηματική δεξιοτεχνία, χρονικά «σπασμένη» αφήγηση, ευρηματικές ατάκες κι ένα πρωτότυπο φινάλε, το «Reservoir Dogs» σόκαρε το Φεστιβάλ Σάντανς το 1992 κι έκανε τον ασυμβίβαστο δημιουργό (και πρωταγωνιστή του, στον ρόλο του κ. Μπράουν) σταρ εν μια νυκτί.
Η σκηνή βασανισμού του αστυνομικού υπό τους ήχους του «Stuck in the middle with you» και το τελικό Mexican standoff (οι εναπομείναντες ληστές σημαδεύουν ταυτόχρονα ο ένας τον άλλον) πέρασαν στην κινηματογραφική ιστορία και η Miramax του Χάρβεϊ Γουάινστιν ανέλαβε τη διανομή του φιλμ στις αίθουσες.
Λίγο νωρίτερα, το Φεστιβάλ Κανών δέχτηκε να το συμπεριλάβει στο επίσημο πρόγραμμά του, αν κι εκείνο είχε ήδη κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Σάντανς. Η προηγούμενη ταινία που είχε καταφέρει κάτι παρόμοιο ήταν το «Σεξ, Ψέματα και Βιντεοταινίες» και η επόμενη που το έκανε, ύστερα από είκοσι χρόνια (!), ήταν τα «Μυθικά Πλάσματα του Νότου».
Pop up the volume
«Pulp Fiction»
Μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια ο Κουέντιν Ταραντίνο εξελίχτηκε με αστραπιαία ταχύτητα στο πιο καυτό όνομα του αμερικανικού σινεμά. Πρώτα, με δύο δικές του ταινίες· το φλασάτο κι επιδραστικό «Pulp Fiction» (1994) και την ωριμότερη – μέχρι τότε – δουλειά του, το υποτιμημένο «Jackie Brown» (1997). Το σουξέ του «Reservoir Dogs» τού έδωσε τη δυνατότητα να επιλέξει όποιον σταρ ήθελε για το πολυπρόσωπο πρωταγωνιστικό επιτελείο του επόμενου αντισυμβατικού crime thriller του, στο οποίο οι πορείες διαφόρων περιθωριακών χαρακτήρων του Λος Άντζελες διασταυρώνονται με απρόοπτο τρόπο.
Εκείνος έκανε τις πλέον αναπάντεχες επιλογές (από την Αμάντα Πλάμερ στους Μπρους Γουίλις και Κρίστοφερ Γουόκεν), ανασταίνοντας την καριέρα του Τζον Τραβόλτα και χαρίζοντας στους Ούμα Θέρμαν και Σάμιουελ Τζάκσον τους ρόλους μιας ζωής. Ευφάνταστο ήδη από την πρώτη σκηνή του (η κουβέντα των Πάμπκιν και Χάνι Μπάνι στο diner, το «Any of you fucking pricks move and I’ll execute every motherfucking last one of ya!» και αμέσως μετά τους τίτλους αρχής, υπό τους ήχους της διασκευασμένης από τον Ντικ Ντέιλ «Μισιρλούς»), το «Pulp Fiction» έσκασε σαν βόμβα στο Φεστιβάλ Κανών το 1994 και αποχώρησε μεταφέροντας τον –διά χειρός Κλιντ Ίστγουντ– Χρυσό Φοίνικα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Ακολούθησαν διθυραμβικές κριτικές, παγκόσμιες εισπράξεις 214 εκατ. δολαρίων, επτά οσκαρικές υποψηφιότητες κι ένα χρυσό αγαλματάκι στους Κουέντιν Ταραντίνο και Ρότζερ Έιβαρι για το πρωτότυπο σενάριό τους.
Ανούσιοι διάλογοι, υπερβολές στη βία, μουσική που δεν ταιριάζει με αυτό που βλέπουμε. Μανία με τα πορτμπαγκάζ και τις πατούσες. Ένας σκηνοθέτης που δοκιμάζει όλα τα απαγορευτικά του σινεμά, κάτι που μόνο μεγάλοι σκηνοθέτες μπορούν να τολμήσουν, και τελικά καταφέρνει να δώσει στο κοινό ταινίες – σταθμούς.
Έπειτα από τρία χρόνια το πιο χαμηλότονο, λιτό και συγκινητικό «Jackie Brown» αποδεικνύεται άλλη μία τολμηρή σινεφίλ χειρονομία. Το μυθιστόρημα του Έλμορ Λέοναρντ «Rum punch» διασκευάζεται ως ένας νοσταλγικός όσο και απόλυτα μοντέρνος φόρος τιμής στις φτηνές blaxploitation περιπέτειες του ’70 και ο Ταραντίνο δείχνει –χρησιμοποιώντας ακριβώς το ίδιο κινηματογραφικό manual (από τη μη γραμμική αφήγηση στη «νεκρανάσταση» ηθοποιών όπως οι Παμ Γκριρ και Ρόμπερτ Φόρστερ)– πως εκτός από εντυπωσιακός και μοδάτος, είναι κι ένας ευαίσθητος, ανθρωποκεντρικός σκηνοθέτης.
Κι αν το «Jackie Brown» δεν γνωρίζει την επιτυχία του «Pulp Fiction», εκείνος βλέπει σενάριά του να μετατρέπονται από άλλους σε χολιγουντιανά hits (ο «Ιλιγγιώδης Έρωτας» από τον Ρίντλεϊ Σκοτ, οι «Γεννημένοι Δολοφόνοι» από τον Όλιβερ Στόουν, το «Από το Σούρουπο ως την Αυγή» από τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ), ενώ ο ίδιος χρυσοπληρώνεται για να χτενίσει σενάρια μπλοκμπάστερ όπως τα «Crimson Tide» και «Ο Βράχος».
«Kill Bill»
Εξελίσσοντας και ραφινάροντας το στιλ του με ιδιοφυή πρωτοτυπία, ο Ταραντίνο άρχισε έτσι να γράφει με cool φινέτσα ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της ποπ κουλτούρας. Παραμελημένα κομμάτια της (cult ηθοποιοί, ξεχασμένες τηλεοπτικές σειρές, κόμικς, πιασάρικα ποπ κομμάτια και κυρίως ανυπόληπτες ταινίες της παγκόσμιας φιλμογραφίας) δένονται πανέξυπνα με πρωτοποριακές κινηματογραφικές τεχνικές, όπως περίτεχνο μοντάζ, τολμηρά αφηγηματικά τρικ και μοναδικό σκηνοθετικό στιλιζάρισμα.
Το «Kll Bill» που ακολούθησε (η συμμετοχή του στα σπονδυλωτά «4 Δωμάτια» του 1995 ήταν ένα απλό σινεφίλ ανέκδοτο) περιγράφει με ακόμη γλαφυρότερη λεπτομέρεια το ταραντινικό φιλμικό σύμπαν, ένα θεαματικότατο πάτσγουορκ αναφορών σε κινηματογραφικές ιστορίες εκδίκησης και σε κινέζικες ταινίες καράτε, γιαπωνέζικες περιπέτειες εποχής, manga αλλά και γουέστερν σπαγγέτι και blaxploitation action films. Κάθε πλάνο τής χωρισμένης σε δύο κεφάλαια («Vol. 1» το 2003 και «Vol. 2» το 2004), αιματηρής προσπάθειας της Νύφης (Ούμα Θέρμαν) να εκδικηθεί τον πρώην εραστή και μέντορά της Μπιλ (Ντέιβιντ Κάρανταϊν) είναι μια σκηνοθετική έκπληξη και ταυτόχρονα κλοπή, ένα φορμαλιστικό επίτευγμα που μετατρέπει σε πλοκή τη – φτηνή και αποκηρυγμένη – ιστορία του σινεμά.
Τύπωσε το μύθο
«Death Proof»
Το «Kll Bill» ολοκλήρωσε έναν πρώτο δημιουργικό κύκλο για τον Ταραντίνο, τον οποίο υποστήριζε μια στρατιά από ορκισμένους θαυμαστές και μια σειρά νεαρών κινηματογραφιστών που διασκέδαζαν οικειοποιούμενοι το trendy στιλ του. Πιο πολύ, όμως, το απολάμβανε ο ίδιος, ο οποίος το 2007 συνυπογράφει με τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ το σπονδυλωτό «Grindhouse», που «ανεξαρτητοποιείται» εκτός ΗΠΑ ως «Death Proof». Άλλο ένα πικάντικο σινε-ανέκδοτο κι ένα σκαμπρόζικο κλείσιμο του ματιού στις φτηνές περιπέτειες των ’60s-’70s, με άφθονες καταδιώξεις, δωρεάν γυμνό και πολλή βία, που προβάλλονταν συνήθως σε διπλό πρόγραμμα.
“Η βία στο σινεμά δεν αποτελεί πρόβλημα όταν κάνεις πλάκα μ’ αυτή.”
Έχει φτάσει, όμως, η στιγμή που ο μεταμοντέρνας κοπής auteur πρέπει να αποδείξει πως δεν είναι ένας σινε-σπασίκλας με διηγηματικό ταλέντο, αλλά χωρίς ηθική απέναντι στις εικόνες, ένας θαυμαστής της καρτουνίστικης βίας, του κυνικού χιούμορ και της ρηχής επίδειξης. Οι επόμενες τρεις ταινίες του, αρχής γενομένης από μια… αναθεωρητική πολεμική περιπέτεια, ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο στην ταραντινική φιλμογραφία, με τον κινηματογράφο να βρίσκει ως ισάξιο συνομιλητή του την Ιστορία.
«Άδωξοι Μπάσταρδη»
Το περιπαικτικό ήδη από τον τίτλο του «Άδωξοι Μπάσταρδη» («Inglourious Basterds», 2009) κάνει μια θρασεία παρέμβαση στα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από ένα κολάζ αναφορών στα χολιγουντιανά war movies, τον Τζον Φορντ και τη Λένι Ρίφενσταλ (ανάμεσα σε αμέτρητους άλλους).
Στέλνοντας τον Χίτλερ… σινεμά και μια ώρα νωρίτερα στον τάφο, η αγωνιώδης, βίαιη και κωμική περιπέτεια, που ξεκίνησε από το δευτεροκλασάτο «Inglorious Bastards» (1978) του Έντζο Καστελάρι, γίνεται η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του Ταραντίνο και αποσπά οκτώ υποψηφιότητες και το Όσκαρ β΄ αντρικού ρόλου για τον Κρίστοφ Βαλτς. Ακολουθούν δύο γουέστερν που φλερτάρουν ανοιχτά με το στιλιζάρισμα των σπαγγέτι και μας μεταφέρουν στην επαρχιακή Αμερική την εποχή του εμφυλίου. Το «Django ο Τιμωρός» (2012), λίγο πριν από «το 1858 κάπου στο Τέξας», και οι «Μισητοί Οκτώ» (2015), «σε μια απομονωμένη ορεινή καλύβα του μετεμφυλιακού Γουαϊόμινγκ».
Αμφότερα έχουν ως βασικό πρωταγωνιστή έναν Αφροαμερικανό, ενώ καυτηριάζουν με ειρωνικό αλλά σαφή πολιτικό τρόπο την αιμοσταγή και αμοραλιστική κατάκτηση της Δύσης και κατ’ επέκτασιν τη «βίαιη» γέννηση του αμερικανικού κράτους. Ο Ταραντίνο συνεχίζει να παίζει με τα κινηματογραφικά είδη και να μαζεύει Όσκαρ και ακαδημαϊκές υποψηφιότητες (τρία και οκτώ αντίστοιχα), βαθαίνοντας ολοένα την κριτική σκέψη του ως κινηματογραφιστή. Ταινία την ταινία, το καλά κρυμμένο σχόλιό του πως το σινεμά όχι μόνο μπορεί να αλλάξει την Ιστορία, αλλά αυτό το ίδιο είναι η Ιστορία (το μέσο γίνεται το μήνυμα) γίνεται σαφέστερο κι ευφυέστερα διατυπωμένο.
«Django ο Τιμωρός»
Ό,τι ξέρουμε για τον κόσμο γύρω μας είναι απλώς μια εικόνα του, όπως μας λέει (και μας δείχνει) ο Ταραντίνο. Η μεταμοντέρνα εποχή μας την έχει φιλοτεχνήσει μέσα από την ποπ κουλτούρα και τη μεγάλη οθόνη, την έχει αναγάγει στον απόλυτο ρεαλισμό και την έχει τοποθετήσει στη θέση της σκοτεινής κι ενοχλητικής πραγματικότητας. Το «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» προχωράει αυτήν την ιδέα ένα βήμα μακρύτερα, φτάνοντάς τη στη μήτρα αυτής της βιομηχανοποιημένης παραγωγής εικόνων· το κλασικό χολιγουντιανό σινεμά.
Συνδυάζοντας την πιο τρελή φαντασία με την εκτός πλατό πραγματικότητα, η τελευταία ταινία τού ανεξάντλητου Κουέντιν μας γυρίζει στο Λος Άντζελες του 1969. Ένας τηλεοπτικός σταρ και ο κασκαντέρ του μας ξεναγούν στα κινηματογραφικά παρασκήνια μιας εποχής ραγδαίων αλλαγών, καθώς η ανεμελιά και η αθωότητα είναι έτοιμες να δώσουν οριστικά τη θέση τους σε μια τραυματική «ενηλικίωση» (στη μέση του φιλμ ο Τσαρλς Μάνσον περνάει για ένα «γεια»).
Τη μία στιγμή σουλατσάρει μπροστά από την κάμερα ο Μπρους Λι, την επόμενη ο Στιβ ΜακΚουίν και η Μάμα Κας και αμέσως μετά η Σάρον Τέιτ με τον Πολάνσκι και η σινεφιλία κάνει πάρτι. Πιάνει, όμως, αγκαζέ και μια σκληρά ειρωνική διαπίστωση για τον αστραφτερό κόσμο των εικόνων – οι Λεονάρντο ντι Κάπριο, Μπρατ Πιτ και Μάργκο Ρόμπι δεν είναι, φυσικά, τυχαίες πρωταγωνιστικές επιλογές.
Όλα εδώ είναι ζηλευτά μα ψεύτικα, έχουν όμως τη δύναμη να γίνονται πιο αληθινά από την αλήθεια, πιο πραγματικά από την πραγματικότητα. Για όσους τα πιστεύουν, ο Ταραντίνο διασκεδάζει παίζοντας «βρες το λάθος» και συνεχίζει να αφηγείται ξεκαρδιστικά σινεφίλ αστεία. Για τους υπόλοιπους, σαρκάζει πικρόχολα πως τη στιγμή που μια κοινωνία αιμορραγεί (οι χίπηδες, ο Μάνσον, το Βιετνάμ…) το σινεμά κατασκευάζει κι επιβάλλει τη δική του καθησυχαστική άποψη για την Ιστορία, λανσάροντάς τη σαν ένα ξεκαρδιστικό κινηματογραφοφιλικό αστείο.
Kill Bill: The Whole Bloody Affair
Η Paramount Pictures ανακοίνωσε ότι μέσα στο Δεκέμβριο του 2025, θα κυκλοφορήσει και πάλι τα δύο Kill Bill του Quientin Tarantino σε μια ελαφρώς διαφορετική μορφή, για τους fans και μόνο.
Η εταιρία αποκάλυψε ότι στις 5 Δεκεμβρίου θα κυκλοφορήσει το Kill Bill: The Whole Bloody Affair σε διάφορα σινεμά του πλανήτη (δεν γνωρίζουμε αν το δούμε και στην Ελλάδα), δηλαδή τα Vol 1 και Vol 2, σε μία μορφή. Για να κυλήσει πιο ομαλά η ταινία, το The Whole Bloody Affair δε θα περιλαμβάνει το cliffhanger ending από το vol 1, αλλά ούτε το recap που ξεκινάει με το vol 2. Ωστόσο, οι fans θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και μία animated σκηνή 7 λεπτών που δεν έχει δει ποτέ ξανά κανείς.
Ο Tarantino δήλωσε τα εξής:
“Εγώ έγραψα και σκηνοθέτησα τα Kill Bill ως μια ταινία, οπότε είμαι πολύ ενθουσιασμένος που θα τα δουν μαζί οι fans, ως μια ταινία. Ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσετε σε όλο του το μεγαλείο το Kill Bill: The Whole Bloody Affair είναι σε 70mm ή 35mm!“
Ναι, η Paramount θα κυκλοφορήσει και σε IMAX μορφή το Kill Bill: The Whole Bloody Affair στους κινηματογράφους. Να σας υπενθυμίσουμε ότι το πρώτο μέρος έγινε διαθέσιμο στις 10 Οκτωβρίου του 2003 στην Αμερική ενώ το Vol 2 έκανε πρεμιέρα έναν χρόνο μετά.
Ποια ταινία θεωρεί ο Ταραντίνο ως την καλύτερή του;
Ο Κουέντιν Ταραντίνο εμφανίστηκε πρόσφατα στο podcast The Church of Tarantino και μίλησε ανοιχτά για τη φιλμογραφία του, ξεκαθαρίζοντας ποιες ταινίες θεωρεί κορυφαίες στην καριέρα του. Όπως αποκάλυψε, ξεχωρίζει τρεις διαφορετικές δημιουργίες του: το «Inglourious Basterds» ως την καλύτερη ταινία του, το «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» ως την αγαπημένη του και το «Kill Bill» ως την απόλυτη «ταραντινική» ταινία που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να έχει γυρίσει.
«Το “Inglourious Basterds” είναι η καλύτερη ταινία που έχω κάνει. Το “Κάποτε στο… Χόλιγουντ” είναι η αγαπημένη μου. Και το “Kill Bill” είναι η απόλυτη ταινία του Κουέντιν, κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να την έχει φτιάξει έτσι. Νομίζω πως γεννήθηκα για να κάνω το “Kill Bill”. Αλλά το “Inglourious Basterds” είναι το αριστούργημά μου», τόνισε χαρακτηριστικά.
Η δήλωσή του φαίνεται να επιβεβαιώνει μια θεωρία που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια:
Ότι η περίφημη ατάκα του Μπραντ Πιτ στο φινάλε του «Inglourious Basterds» –«Νομίζω πως αυτό ίσως είναι το αριστούργημά μου»– δεν είναι απλώς μια γραμμή διαλόγου, αλλά ένα πονηρό «κλείσιμο ματιού» του ίδιου του Ταραντίνο στο κοινό. Πρόκειται για μία τυπικά ταραντινική μετα-στιγμή, που αναδεικνύει το παιχνίδι του σκηνοθέτη με τον θεατή και την ίδια του την τέχνη.
Ενδιαφέρον έχει πως ο Ταραντίνο δεν αναφέρθηκε καθόλου στα δύο πρώτα και πιο εμβληματικά του έργα, το «Pulp Fiction» και το «Reservoir Dogs». Ο ίδιος παραδέχτηκε, ότι σε αυτές τις ταινίες υπάρχουν «πρωτάρικα λάθη» που σήμερα τον κάνουν να νιώθει αμηχανία. «Υπάρχουν ερασιτεχνικά πράγματα και στις δύο, γιατί τότε δεν ήξερα τι στο καλό έκανα. Και οι δύο ταινίες είναι φανταστικές, προφανώς, αλλά ήμουν πρωτάρης. Τώρα είμαι επαγγελματίας», επεσήμανε.
Το «Inglourious Basterds» κατέλαβε την 14η θέση στη λίστα των 100 Καλύτερων Ταινιών του 21ου Αιώνα των New York Times, με το «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» στη θέση 44 και το «Kill Bill: Volume One» στη θέση 61. Αξίζει να σημειωθεί, ότι αυτή είναι η υψηλότερη διάκριση που έχει κατακτήσει ταινία του Ταραντίνο στη συγκεκριμένη λίστα.
Παρά τα λεγόμενα του σκηνοθέτη, πολλοί εξακολουθούν να θεωρούν το «Pulp Fiction» ως το πραγματικό του αριστούργημα, την ταινία που άλλαξε τη γλώσσα του σινεμά, κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα και επηρέασε μια ολόκληρη γενιά δημιουργών. Στο μεταξύ, το «Jackie Brown» εξακολουθεί να κερδίζει αναγνώριση με τον καιρό, αντιμετωπιζόμενο πλέον ως ένα ώριμο και διαχρονικό διαμάντι της φιλμογραφίας του.
Τα σενάρια του Κουέντιν Ταραντίνο ως εικαστικό έργο τέχνης
Μαλακό εξώφυλλο που ταιριάζει στο pulp fiction στιλ του Ταραντίνο για 9 από τα σενάριά του: Reservoir Dogs, True Romance, Pulp Fiction, Jackie Brown, Kill Bill : Vol.1 & 2, Death Proof, Inglourious Basterds και Django Unchained.
Υπεύθυνος για την έμπνευση και μεταμόρφωση ο designer Σαρμ Μουρούγκια, ο οποίος έχει σχεδιάσει στο παρελθόν εναλλακτικά πόστερ ταινιών («Searching for Sugar Man», «Gangster Squad») μέχρι προγράμματα φεστιβάλ και άλμπουμ των Vampire Weekend. Ο ίδιος ο Ταραντίνο, έδωσε τα εύσημα στο σχεδιαστή για την μεταμόρφωση των σεναρίων του σε βιβλία τσέπης με καταπληκτικά εξώφυλλα για να τα βάλεις στον τοίχο σου.
Μία α λα Penguin εκδοχή εξώφυλλων 9 σεναρίων του Κουέντιν Ταραντίνο, θα σας κάνει να αναφωνήσετε ότι τα θέλετε όλα!
Γνώριζες ότι…
- Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ποτέ ο Ταραντίνο, λεγόταν “My Best Friend’s Birthday”. Είναι τελείως ερασιτεχνική και γυρισμένη με βιντεοκάμερα, ενώ πρωταγωνιστεί ο ίδιος. Μόνο μίση ώρα έχει διασωθεί από το φιλμ λόγω φωτιάς, οπότε και είναι μόνο για φαν. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, αλλά ο τρόπος που μιλά σαν πολυβόλο έδειχνε τι θα επακολουθήσει.
- Το “Reservoir Dogs”, αν και δεν έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία, θεωρείται μέχρι σήμερα ως μία από τις σημαντικότερες cult ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 1992, αλλά τελικά δεν έλαβε κανένα βραβείο. Η ταινία δεν ξανακούστηκε πότε εκείνη την εποχή, ωστόσο κατάφερε να εδραιωθεί με τα χρόνια και να θεωρηθεί ως ο προάγγελος του cult αριστουργήματος “Pulp Fiction”. Υπάρχει υπερβολική βία στο “Reservoir dogs”, ωστόσο απαλύνεται από το χιούμορ και σύμφωνα με τον Κουέντιν Ταραντίνο: “Η βία στο σινεμά δεν αποτελεί πρόβλημα όταν κάνεις πλάκα μ’ αυτή.”
- Ο Ταραντίνο έχει αδυναμία στις αναφορές στην Ολλανδία. Στο ‘Reservoir Dogs’, το κομμάτι ‘Little Green Bag’ που ακούγεται στην εισαγωγή είναι της ολλανδικής μπάντας George Bakker Selection. Στο ‘Pulp Fiction’, ο Vincent και ο Jules συζητούν για το Άμστερνταμ και ο Vincent καπνίζει ολλανδικό καπνό, τον Drum. Στο ‘Jackie Brown’, ο Ordell αναφέρει τον Ολλανδό ηθοποιό Rutger Hauer, στο σενάριό του για το ‘True Romance’ αναφέρει δύο φορές ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» και στο ‘Kill Bill’ η Νύφη ονομάζεται Beatrix, το όνομα της πρώην Βασίλισσας της Ολλανδίας.
- Σταμάτησε το σχολείο στα 16 για να φοιτήσει στο James Best Theatre Company, όπου τον δίδαξε ο ίδιος ο Best. Βαρέθηκε όμως και στα δύο χρόνια τη σταμάτησε κι αυτή.
- Το Pussy Wagon του ‘Kill Bill’ είναι δικό του και το έχει στο σπίτι του στο Malibu. Το αυτοκίνητο έχει χρησιμοποιηθεί επίσης στο κλιπ ‘I’m Really Hot’ της Missy Elliott και στο ‘Telephone’ της Lady Gaga.
- Το άδειο κτίριο όπου συναντήθηκαν οι ληστές της τράπεζας στο “Reservoir Dogs”, στην πραγματικότητα ήταν ένα νεκροταφείο. Είναι η ιδανική τοποθεσία για μια ταινία η οποία είχε στυλιζαρισμένη βία, μαύρο χιούμορ, εξαιρετικές ερμηνείες και πολλούς νεκρούς.
- Κατά την διάρκεια του “Reservoir Dogs”, ο Τάραντινο και ο συμπαραγωγός του έλαβαν μερικές ενδιαφέρουσες προσφορές. Ένας παραγωγός προσέφερε 1,6 εκατομμύρια δολάρια για να αλλάξει το τέλος της ταινίας, έτσι ώστε όλοι να παραμείνουν ζωντανοί. Ένας άλλος προσέφερε 500.000 δολάρια, με την προϋπόθεση ότι η φίλη του θα έπαιζε τον “Mr. Blonde”. Αυτή η ιδέα ήταν τόσο περίεργη που ο Ταραντίνο για μια στιγμή την θεώρησε αρκετά ενδιαφέρουσα.
- Η αγαπημένη ταινία Pulp Fiction αποτελείται από επτά κεφάλαια που δεν ακολουθείς χρονολογικά, αλλά θεωρητικά θα μπορούσες να τοποθετήσεις την ταινία χρονολογικά από μόνος σου. Αν ενδιαφέρεσαι για αυτό το πείραμα, ακολούθησε αυτό το γραφικό.
- Στο “Reservoir Dogs” και στο “Pulp Fiction”, η χρήση της λέξης “fuck” γίνεται 269 και 265 αντίστοιχα, κατατάσσοντας τις ταινίες στην 27η και 28η θέση των ταινιών που ακούγεται τις περισσότερες φορές αυτή η λέξη.
- Κάποιες σκηνές του Pulp Fiction σκηνοθετήθηκαν από τον Robert Rodriguez. Σε αντάλλαγμα, ο Tarantino συμμετείχε στην σκηνοθεσία του Sin City.
- Η Chevelle Malibu του 1964, την οποία οδηγούσε ο Βίνσεντ Βέγκα στο “Pulp Fiction”, κλάπηκε μετά τα γυρίσματα της ταινίας και βρέθηκε δύο δεκαετίες αργότερα όταν δύο αστυνομικοί βρήκαν κάποια παιδιά να “ξεγυμνώνουν” ένα παλιό αυτοκίνητο, το οποίο σύμφωνα με τις πινακίδες άνηκε στον Κουέντιν Ταραντίνο.
- Ο Τάραντινο και η Ούμα Θέρμαν σκέφτηκαν την πλοκή του “Kill Bill” το 1994, όταν δούλευαν στο “Pulp Fiction”. Η ίδια έχει αναφέρει ότι τους πήρε μόνο λίγα λεπτά.
- Στο “KIll Bill”, σε κάθε σκηνή όπου η “νύφη” φοράει την χαρακτηριστική κίτρινη στολή της, στις σόλες των παπουτσιών της αναγράφεται η έκφραση “F@ck U”.
- Η σκηνή στην οποία η Ούμα Θέρμαν μάχεται με την Λούσι Λιου, πήρε περίπου 8 εβδομάδες για να γυριστεί. Η σκηνή διαρκεί ακριβώς 5 λεπτά.
- Μόνο στο 30% της ταινίας Άδωξοι Μπάσταρδη” οι ηθοποιοί μιλάνε αγγλικά. Στην ταινία ακούγεται κυρίως η γαλλική, η γερμανική και λίγο η ιταλική γλώσσα. Το τρίτο κεφάλαιο της ταινίας είναι εντελώς απαλλαγμένο από την αγγλική γλώσσα, κάτι που είναι πολύ ασυνήθιστο για μια παραγωγή του Χόλιγουντ.
- Ο Τάραντινο σκέφτηκε να εγκαταλείψει το “Άδωξοι Μπάσταρδη” επειδή κατά τη διάρκεια του κάστινγκ δεν βρήκε κανέναν να παίξει τον δύσκολο ρόλο του Συνταγματάρχη Χανς Λάντα. Ευτυχώς γι ‘αυτόν, εμφανίστηκε ο Κρίστοφ Βαλτς, ο οποίος υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία τον σατανικό, αλλά παράλληλα γοητευτικό “Κυνηγό των Εβραίων”, κερδίζοντας ένα βραβείο Όσκαρ.
- Στην ταινία “Άδωξοι Μπάσταρδη”, ο Κουέντιν Ταραντίνο χρησιμοποίησε το στρούντελ με κρέμα ως μια λεπτή μορφή ταπείνωσης και ψυχολογικού ελέγχου. Στην παραδοσιακή εβραϊκή κουλτούρα, και ιδιαίτερα μέσα στις πρακτικές του κασέρ, η ανάμειξη γαλακτοκομικών με άλλα φαγητά (και κυρίως με κρέας) απαγορεύεται. Επιμένοντας ώστε η Σοσάνα (την οποία ο Λάντα πιθανώς αναγνωρίζει ως Εβραία) να φάει το στρούντελ με κρέμα, μπορεί να δοκιμάζει την αντίδρασή της ή να επιβάλλει μια συγκαλυμμένη μορφή ψυχολογικού βασανισμού. Σαν να της λέει: «Ξέρω ποια είσαι» χωρίς να προφέρει λέξη. Επιπλέον, η σκηνή είναι μακρά, σιωπηλή και βαθιά άβολη, με κοντινά πλάνα στα μαχαιροπίρουνα, το πιάτο και τα μάτια των χαρακτήρων να ενισχύουν το παιχνίδι εξουσίας και τον παθητικό σαδισμό του Λάντα, ο οποίος απολαμβάνει τον έλεγχο της στιγμής όσο και το ίδιο το στρούντελ.
- Ο Jamie Foxx πρωταγωνίστησε στο Django Unchain παρέα με το άλογό του.
- Στο “Django: Ο Τιμωρός”, όταν ο χαρακτήρας του Leonardo Dicaprio χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι, ο ηθοποιός συνθλίβει τυχαία ένα μικρό ποτήρι με την παλάμη του και αρχίζει να αιμορραγεί. Ο Dicaprio αγνόησε τον τραυματισμό και τελείωσε την σκηνή.
- Ο Leonardo Dicaprio είχε ένα μεγάλο ηθικό πρόβλημα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων μιας σκηνής όπου έπρεπε να φωνάξει κάποιες πραγματικά άσχημες ρατσιστικές βρισιές. Στο τέλος, το έκανε επειδή τον βοήθησε ο Samuel L. Jackson. Τον πήρε στην άκρη και του έκανε μια εμψυχωτική κουβέντα, ” Hey, motherf….r , this is just another Tuesday for us! Let´s go”
- Με διάρκεια 3 ώρες και 7 λεπτά, οι “Μισητοί 8” είναι μια από τις μεγαλύτερες ταινίες του Ταραντίνο μέχρι σήμερα. Η ταινία αποτέλεσε ένα από τα πιο δύσκολα στοιχήματα της καριέρας του.
- Το Once Upon a Time in Holywood είναι η 9η συγγραφική δουλειά του Tarantino, το επόμενο θα πρέπει να είναι το Kill Bill vol. 3.
- Ο Κουέντιν Ταραντίνο έχει αναφέρει ότι θα κλείσει την καριέρα του με την 10η και τελευταία ταινία του με τίτλο “The Movie Critic”, η οποία έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2025. Η ταινία θα διαδραματίζεται το 1977 στην Καλιφόρνια και “βασίζεται σε έναν τύπο που έζησε πραγματικά, αλλά δεν ήταν ποτέ πραγματικά διάσημος, ο οποίος συνήθιζε να γράφει κριτικές ταινιών σε ένα πορνοπεριοδικό.”
Οι 30 αγαπημένες ταινίες του Κουέντιν Ταραντίνο
O σινεφίλ Κουέντιν προτείνει 30 ταινίες που πρέπει να δεις οπωσδήποτε:
«Αποκάλυψη Τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα
Η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα «Αποκάλυψη Τώρα» είναι η αγαπημένη ταινία του Ταραντίνο σε σκηνοθεσία Κόπολα, περισσότερο κι από τον «Νονό».
«Τα Σαγόνια του Καρχαρία» του Στίβεν Σπίλμπεργκ
Μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών, ορόσημο αλλαγής του χολιγουντιανού τοπίου και αφετηρία του καλοκαιρινού μπλοκμπάστερ. άφησε το στίγμα της στους απανταχού λουόμενους αλλά και στον Κουέντιν Ταραντίνο.
«Audition» του Τακάσι Μίικε
Μία από τις πιο ενοχλητικές για το κοινό κινηματογραφικές εμπειρίες, η ταινία του Μίικε είναι «γνήσιο αριστούργημα» για τον Ταραντίνο.
«The Bad News Bears» του Μάικλ Ρίτσι
Η προσπάθεια ενός αλκοολικού, πρώην αθλητή του μπέιζμπολ (Γουόλτερ Ματάου) να προπονήσει μία ομάδα ανηλίκων, αποτελεί και μία από τις ταινίες-έκπληξη της λίστας.
«Battle Royale» του Κίνζι Φουκασάκου
Σε μία συνέντευξη του 2009 ο Ταραντίνο είχε αναφέρει πως θεωρεί το δυστοπικό θρίλερ του Φουκασάκου την καλύτερη ταινία που είδε τα τελευταία 17 χρόνια: «Αν υπάρχει μία ταινία που θα ήθελα να είχα κάνει από όταν ξεκίνησα να σκηνοθετώ, είναι αυτή».
«Boogie Nights» του Πολ Τόμας Άντερσον
Ο Ταραντίνο αναφέρεται συχνά στον Άντερσον ως «φιλικό ανταγωνιστή» και θεωρεί το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ως μίας από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων δεκαετιών.
«Κάρι, Έκρξη Οργής» του Μπράιαν ντε Πάλμα
Από τις αγαπημένες του ταινίες τρόμου, ο Ταραντίνο είχε αναφέρει την «Κάρι» σε μία λίστα με τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών που του είχε ζητήσει το Sight & Sound.
«Νεανικά Μπερδέματα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ
Η κλασική ιστορία ενηλικίωσης του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ είναι μέσα στο top 10 του Ταραντίνο. Με δικά του λόγια «η καλύτερη παρεϊστικη ταινία που έγινε ποτέ» σύστησε τους Μάθιου Μακόναχι, Μίλα Γιόβοβιτς, Πάρκερ Πόσεϊ και Μπεν Άφλεκ.
«Dogville» του Λαρς Φον Τρίερ
Ο Ταραντίνο θεωρεί το σενάριο του «Dogville» ένα από τα καλύτερα που γράφτηκαν ποτέ για ταινία. Με πρωταγωνίστρια τη Νικόλ Κίντμαν και με εμφανείς θεατρικές επιρροές, ο σκηνοθέτης έχει δηλώσει πως αν ήταν παράσταση θα είχε κερδίσει το Πούλιτζερ.
«Enter the Void» του Γκασπάρ Νοέ
Το ψυχεδελικό μελόδραμα του Νοέ συμπεριλήφθηκε στη λίστα του Ταραντίνο με τις καλύτερες ταινίες του 2010. «Μία από τις καλύτερες σκηνές τίτλων της χρονιάς, ίσως και της δεκαετίας».
«Fight Club» του Ντέιβιντ Φίντσερ
Το αριστούργημα του Φίντσερ βρέθηκε στη λίστα του Ταραντίνο με τις καλύτερες ταινίες που θεωρεί πως γυρίστηκαν από τα χρόνια που είναι ενεργός και ο ίδιος (από το 1992 και μετά).
«Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» του Σέρτζιο Λεόνε
Από τους σκηνοθέτες-είδωλα του Ταραντίνο, το «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» του Σέρτζιο Λεόνε είναι για τον σκηνοθέτη η κορυφή που συμπληρώνουν τα «Κάποτε στη Δύση», «Για Μια Χούφτα Δολάρια» και «Μονομαχία στο Ελ Πάσο».
«Η Μεγαλη Αποδραση» του Τζον Στάρτζες
Η «Μεγάλη Απόδραση» με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μακουίν αποτελεί υλικό top 10 όλων των εποχών για τον Ταραντίνο και φυσικά έμπνευση για το «Death Proof».
«Frances Ha» του Νόα Μπάουμπακ
Μαζί με τα «Before Midnight», «Afternoon Delight», «Drinking Buddies» και «The Conjuring», το «Frances Ha» είναι μία από τις καλύτερες ταινίες του 2013 για τον Κουέντιν.
«The Host» του Μπονγκ Τζουν-Χο
Ταινία που άφησε άναυδο τον Ταραντίνο όταν την είδε το 2006, και αποτέλεσε τεράστια εμπορική επιτυχία στη Νότια Κορέα, είναι «απολύτως θαυμάσια» σύμφωνα με τον σκηνοθέτη.
«His Girl Friday» του Χάουαρντ Χοκς
Η σκρούμπολ κωμωδία του 1940 σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς με το εμβληματικό ζευγάρι των Κάρι Γκραντ και Ρόζαλιντ Ράσελ είναι υπόδειγμα διαλόγων και γι’ αυτό μία από τις πλέον αγαπημένες του Ταραντίνο.
«Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής» του Τζορτζ Μίλερ
Ο Ταραντίνο υπήρξε υπέρμαχος της ταινίας ήδη από το 2015, κατατάσσοντάς την στην κορυφαία θέση της χρονιάς. «Έχω μία κόπια 35mm, την έβαλα στο σπίτι για να τη δω ένα σαββατοκύριακο και κατέληξα να τη βλέπω τρεις φορές».
«The Matrix» των αδελφών Γουατσόφσκι
Μπορεί να μην του αρέσουν οι δυο συνέχειες («Κατέστρεψαν τη μυθολογία») αλλά δεν ξεχνά την πρώτη, επαναστατική ταινία του 1999. Και δικαίως.
«Μνήμες Εγκλήματος» του Μπονγκ Τζουν-χο
Το αστυνομικό δράμα μυστηρίου είναι μία από τις «πιο ενδιαφέρουσες και περίπλοκες ταινίες» σύμφωνα με τον Ταραντίνο και δεύτερη παρουσία του Μπονγκ Τζουν-χο στη λίστα.
«Police Story 3: Super Cop» του Στάνλεϊ Τονγκ
Λάτρης της κωμωδίας δράσης, ο Ταραντίνο παραδέχεται πως το «Police Story 3: Super Cop» με πρωταγωνιστές τους Τσάκι Τσαν και Μισέλ Γεό περιλαμβάνει μερικά από τα «καλύτερα stunts που έγιναν ποτέ για ταινία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Μπάστερ Κίτον».
«Το Ξύσιμο των Νεκρών» του Έντγκαρ Ράιτ
«Η αγαπημένη μου βρετανική ταινία από την εποχή που ξεκίνησα κι εγώ» για μία από τις καλύτερες κωμωδίες τρόμου όλων των εποχών που φέτος συμπλήρωσε επετειακά 15 χρόνια κυκλοφορίας.
«Το Δέρμα που Κατοικώ» του Πέδρο Αλμοδόβαρ
Το ψυχολογικό θρίλερ του αγαπημένου Ισπανού (φέτος διαγωνίζονται και οι δυο για τον Χρυσό Φοίνικα), ήταν μία από τις αγαπημένες ταινίες του Ταραντίνο το 2011.
«Sorcerer» του Γουίλιαμ Φρίντκιν
Το 1977, κι ενώ βρισκόταν στο απόλυτο δημιουργικό του απόγειο, μετά την επιτυχία του «Ανθρώπου από τη Γαλλία» και του «Εξορκιστή», ο Γουίλιαμ Φρίντκιν ανέλαβε να μεταφράσει το θρυλικό «Μεροκάματο του Φόβου» που είχε σκηνοθετήσει ο Ανρί Ζορζ Κλουζό το 1955 σε μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή των 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Για τον Ταραντίνο μία από τις 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
«Speed» του Γιαν ντε Μποντ
«Ίσως είναι εύκολο να θεωρούμε το Speed δεδομένο, αλλά θυμηθείτε πότε κυκλοφόρησε και πως ήταν η εμπειρία του να παρακολουθείς στην αίθουσα τη διαδρομή αυτού του λεωφορείου. Πραγμτικά τέτοιες ευφορικές ταινίες όπως αυτή είναι λίγες», δικαιολογεί ο Κουέντιν.
«Ο Ταξιτζής» του Μάρτιν Σκοσέζε
«Μία από τις καλύτερες ταινίες που έγιναν ποτέ και η σπουδαιότερη μελέτη χαρακτήρα σε φιλμ», λέει ο Ταραντίνο για το αριστούργημα του Σκορσέζε και όλοι συμφωνούν.
«Team America: World Police» των Τρέι Πάρκερ και Ματ Στόουν
Από τις αγαπημένες ταινίες του Ταραντίνο η σάτιρα των Πάρκερ και Στόουν μπορεί να μην έχει την αποδοχή του «Southpark» αλλά με τα χρόνια συγκέντρωσε αρκετούς φανατικούς οπαδούς.
«Θα Χυθεί Αίμα» του Πολ Τόμας Άντερσον
Με το τραγικό πορτρέτο του πετρελαιομεγιστάνα Ντάνιελ Πλέινβιου ο Αντερσον επιχειρεί να καταγράψει την αρρωστημένη πορεία αλληλοεξάρτησης εκκλησίας και καπιταλισμού διαμέσου του 20ου αιώνα. «Μία από τις καλύτερες της δεκαετίας» σύμφωνα με τον Ταραντίνο. Ίσως και του 21ου αιώνα.
«Toy Story 3» του Λι Άνκριτς
#1 θέση για το 2010 στη λίστα του Ταραντίνο, ένα Όσκαρ και πολλά δάκρυα, για μία από τις καλύτερες ταινίες Ντίσνει/Pixar και σίγουρα ένα από τα πιο ουσιώδη σίκουελ όλων των εποχών.
«Άφθαρτος» του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν
Η ταινία του Σιάμαλαν βρίσκεται στη λίστα «όχι μόνο για την καλύτερη ερμηνεία του Μπρους Γουίλις, αλλά και για τη λαμπρή επαναδιατύπωση της μυθολογίας του superman».
«Περίπου Ώριμη» του Τζέισον Ράιτμαν
Μπορεί οι περισσότεροι να αδιαφόρησαν, αλλά η συνεργασία Τζέισον Ράιτμαν, Ντιάμπλο Κόντι, Σαρλίζ Θερόν έχει έναν ισχυρό θαυμαστή στο πρόσωπο του Κουέντιν Ταραντίνο.
