Στην Nellie Bly τα media χρωστούν τις μεθόδους αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας και την αίσθηση ότι αυτή οφείλει να είναι λειτούργημα υπέρ των αδύναμων και όχι επάγγελμα
Tα οφέλη της ερευνητικής δημοσιογραφίας, που συχνά διεξάγεται με ανορθόδοξες μεθόδους, λόγου χάριν με δημοσιογράφους να καλύπτουν ένα γεγονός, χωρίς να αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα, είναι γνωστά εδώ και χρόνια. Ωστόσο, δεν είναι ευρέως γνωστό ότι αυτού του είδους την κάλυψη και τα ρεπορτάζ, η δημοσιογραφία τα χρωστά σε μια γυναίκα. Το όνομα της Elizabeth Cochran, ωστόσο, το αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας New York World, πίσω στα 1887, θα τη γνωρίσει μέσα από το ψευδώνυμο Nellie Bly.
Η Nellie Bly γεννήθηκε ως Elizabeth Jane Cochran στο Κόχραν Μιλς της Πενσυλβανίας το 1864. Το 1885 και σε ηλικία 18 χρονών, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της καριέρα όταν άρπαξε μια πένα και έγραψε μια σκληρή απάντηση σε ένα μισογύνικο άρθρο στην εφημερίδα «Pittsburgh Dispatch», το οποίο αποκαλούσε τις εργαζόμενες γυναίκες τερατουργήματα.
Ο εκδότης της εφημερίδας εντυπωσιάστηκε τόσο που της ζήτησε να συναντηθούν. Η Nellie πήγε στο γραφείο του και προσλήφθηκε αμέσως. Τότε αποφάσισε πως θα υπογράφει με το όνομα Nellie Bly. Σύμφωνα με το knowledgenuts, εκείνη την εποχή αποτελούσε συχνό φαινόμενο για τους δημοσιογράφους να γράφουν με ψευδώνυμο. Μάλιστα, οι γυναίκες το έκαναν πιο συχνά γιατί δεν θεωρούνταν σωστό να εργάζονται με αμοιβή.
Η Nellie ήταν φανατική υποστηρικτής των δικαιωμάτων των γυναικών. Ξεκίνησε την καριέρα της καταγράφοντας τον σεξισμό και κάνοντας αρκετά ερευνητικά ρεπορτάζ σχετικά με τα δεινά που τραβούσαν οι γυναίκες, οι οποίες δούλευαν σε εργοστάσια με πολύ χαμηλούς μισθούς. Η δουλειά της πρέπει να αναστάτωσε κάποιους, καθώς η πίεση από τη διοίκηση της εφημερίδας την εξανάγκασε να εγκαταλείψει το πολιτικό κομμάτι και να ασχοληθεί με παραδοσιακά γυναικεία θέματα. Της είπαν πως ήταν το σωστό μέρος για αυτήν σαν γυναίκα δημοσιογράφος που ήταν και της ζήτησαν να παραδώσει ένα κείμενο για την κηπουρική.
Μαζί με το άρθρο, η Nellie παρέδωσε και την παραίτησή της. Άφησε το Πίτσμπουργκ και πήγε στην Νέα Υόρκη. Τελικά, βρήκε δουλειά σε μια εφημερίδα που λεγόταν «Ο Κόσμος». Η στάση της άρεσε στον εκδότη. Την προκάλεσε να του φέρει μια ιστορία η οποία θα αποδείκνυε στον κόσμο μια και καλή ότι θα πρέπει να την πάρουν σοβαρά ως δημοσιογράφο.
Ήταν Δεκέμβριος εκείνου του έτους, όταν η Cochran θα ζητήσει από τον εκδότη και τον διευθυντή της εφημερίδας να κλειστεί οικειοθελώς και για 10 ολόκληρες μέρες σε ένα άσυλο ανιάτων που φιλοξενούσε άστεγες γυναίκες που αντιμετώπιζαν σοβαρά διανοητικά ή ψυχολογικά προβλήματα. Πρόθεση της ήταν να ζήσει και μετά να γράψει όσα ζούσαν οι έγκλειστες στο συγκεκριμένο άσυλο.
Για μια γυναίκα που μπήκε στη δημοσιογραφία στα 18 της και κέρδιζε το ψωμί της οικογένειας από τα ρεπορτάζ και τις καθημερινές ιστορίες που δημοσίευε – ακόμη και εκείνη την εποχή που μόνος επαγγελματικός προορισμός για τις γυναίκες ήταν τα οικοκυρικά – ήταν προφανές ότι κάτι περίεργο που αφορούσε αποκλειστικά τον γυναικείο πληθυσμό συνέβαινε πίσω από τις πύλες αυτού του ασύλου.
Το βιβλίο της ήταν που πρακτικά ανάγκασε την αμερικανική κυβέρνηση να επανεξετάσει τις συνθήκες λειτουργίας των ασύλων και των νοσοκομειακών μονάδων γενικότερα.
H Cochran βρέθηκε στο Blackwells Island και πέρασε με θάρρος τις πόρτες ενός τρομακτικού μέρους, στο οποίο κανείς που είχε σώας τας φρένας δεν είχε τολμήσει να βρεθεί ποτέ πριν. Προσποιήθηκε την ασθενή και πολύ σύντομα άρχισε να διαπιστώνει ότι η κατάσταση που επικρατούσε στο άσυλο ήταν απείρως χειρότερη από τις φήμες που αρχικά την είχαν κινητοποιήσει να βρεθεί εκεί. Τα κορίτσια που βρίσκονταν εκεί ζούσαν ένα ολοήμερο μαρτύριο: τα έδεναν, τα χτυπούσαν, τα τάιζαν με σαπισμένο φαγητό, κάποτε τα χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα. Πολλές γυναίκες ξεψύχησαν στα κρεβάτια του Blackwell.
Άρχισε να φοράει κουρέλια, σταμάτησε να πλένει τα δόντια της και να κάνει μπάνιο και άρχισε να κοιτάζει τριγύρω με ένα σαστισμένο και απόμακρο βλέμμα στο πρόσωπό της. Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να διαγνωστεί ως παρανοϊκή που έχει ψευδαισθήσεις και έτσι μπήκε στο ψυχιατρείο. Δεν πήγε εκεί τυχαία. Το Blackwell Island είχε πολύ κακή φήμη εκείνη την εποχή. Ο Charles Dickens επισκέφτηκε την περιοχή στη δεκαετία του 1840 και ανέφερε ότι είδε ασθενείς να περπατούν με ατημέλητα μαλλιά, να γελούν κρυφά και να κόβουν τα χέρια και τα χείλη τους. Ανέφερε ότι «δεν φορούσαν στολές, ήταν μες στη γυμνή ασχήμια και τον τρόπο», συνεπώς η Nellie ήξερε τι περίπου να περιμένει ότι θα βρει εκεί.
Ακόμη κι αν δεν αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα ψυχιατρικής φύσης, ήταν απολύτως σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα νοσούσαν, λόγω των άθλιων συνθηκών νοσηλείας τους. Το ακόμη χειρότερο; Βάσει του ρεπορτάζ της τολμηρής δημοσιογράφου, ελάχιστες από αυτές τις γυναίκες ήταν ψυχικά ασθενείς.
Οι περισσότερες ήταν ή μετανάστριες που δεν μιλούσαν τη γλώσσα και δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν τότε με τις αμερικανικές αρχές για να καθοδηγηθούν στη νέα πατρίδα που βρέθηκαν ή κορίτσια διαλυμένων οικογενειών ή απλώς φτωχές γυναίκες που οδηγήθηκαν εκεί από τις αρχές. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι περισσότερες από αυτές “τρελάθηκαν”, αφού αναγκάστηκαν να υποστούν τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στο άσυλο.
Η Nellie χαρακτηριστικά ανέφερε, «Με εξαίρεση τα βασανιστήρια, τι άλλο θα μπορούσε να τρελάνει κάποιον γρηγορότερα από αυτήν τη θεραπεία;».
Όσο για τις πραγματικά άρρωστες ασθενείς, προέκυψε ότι απλώς δεν λάμβαναν την κλινική φροντίδα που χρειάζονταν. Μετά από 10 μέρες, ο δικηγόρος της εφημερίδας χτύπησε την πόρτα του ασύλου και ακολουθώντας όλες τις νομικές διαδικασίες της εποχής πήρε μαζί του τη δημοσιογράφο που στη συνέχεια έγραψε το περίφημο “Ten Days in a Mad-House“: είχε προηγηθεί η δημοσίευση του αποκαλυπτικού ρεπορτάζ της σε συνέχειες και μετά ακολούθησε το βιβλίο που έμελλε να αλλάξει την ιστορία ψυχικής υγείας σε αμερικανικό έδαφος και μαζί τη ζωή χιλιάδων γυναικών και όχι μόνο.
Υπήρξε φεμινίστρια σε μια εποχή που οι γυναίκες είχαν λίγα ή και καθόλου δικαιώματα. Έθετε ερωτήματα που κανείς δεν είχε το θάρρος να θέσει και αποτέλεσε τη φωνή εκείνων που φοβούνταν να μιλήσουν. Όταν πέθανε το 1922, θεωρήθηκε η καλύτερη δημοσιογράφος της εποχής της.
H έκθεσή της προκάλεσε μεγάλη αμηχανία. Αμέσως ξεκίνησε μια έρευνα για τις συνθήκες που επικρατούσαν στο άσυλο αλλά και για τους «επαγγελματίες» που εργάζονταν εκεί, τους οποίους η Nellie είχε ξεγελάσει τόσο εύκολα. Η δουλειά της είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση κατά 1,000,000 δολάρια του προϋπολογισμού του Τμήματος Δημοσίων Φιλανθρωπιών και Διορθώσεων και το οριστικό κλείσιμο του Blackwell Island το 1894.
Η μέθοδος που χρησιμοποίησε ενέπνευσε γενιές ολόκληρες δημοσιογράφων. Η Cochran θα πεθάνει το 1922 ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο στα 57 της χρόνια, όμως θα προλάβει να δει – δυο χρόνια νωρίτερα – να αναγνωρίζεται το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Πέρα από την πρώιμη φεμινιστική δράση της θεωρείται από τις πρώτες γυναίκες δημοσιογράφους που απέδειξαν ότι η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα, το οποίο οφείλει να υπηρετεί τους κοινωνικά αδύναμους.